De tijd dat hulpverleners paard en kar werkten en de mensen in familieverband nog een hele avond keuvelden over de gebeurtenissen van de voorbije is voorgoed voorbij. Auto's rijden sneller, ongevallen zijn frequenter, kleine dorpen werden drukke agglomeraties, vuurhaarden vergen een technische aanpak, maar … de menselijke gevoelens zijn dezelfde gebleven. Er is in ons drukke leven een hoop stress bijgekomen. Er is niet veel tijd meer om eens rustig alles van je af te zetten en "stoom af te blazen" en regelmatig blijven

Er zijn interventies die in je achterhoofd blijven hangen, waar je misschien 's nachts over droomt, of die je tijdens de dag even door het hoofd flitsen. Bijvoorbeeld de bepaalde geur van een drenkeling, het gekrijs van een baby, de aanblik van een verminkt slachtoffer na een verkeersongeval of de verbrande persoon, die je uit een brandend huis haalt en waarvan je weet dat hij waarschijnlijk de volgende avond niet haalt.

Huilen om een onbekende baby die in je armen gestorven is mag! 's Nachts dromen dat je hem het leven teruggeeft kan! Maar het moet je geen jaren blijven achtervolgen, je hoeft dit allemaal niet alleen te dragen en de erbij horende gevoelens in te slikken. Door er helemaal niet over te praten wordt niets opgelost. Je kan pas afstand nemen van een schokkende gebeurtenis en de erbij horende emoties door stil te staan bij de gebeurtenis in kwestie en indien nodigde pijn of het verdriet rechtstreeks te confronteren door erover te praten. Door de emoties stukje bij beetje toe te laten kan je het gebeurde doorwerken. Je kan door gestructureerde nabespreking in groep vaak ook veel beter je juiste rol in een gebeurtenis beter grijpen en plaatsen voor jezelf.

Sommige gebeurtenissen riskeren op de slachtoffers, hun betekenisvolle anderen en hun hulpverleners een diepe indruk na te laten. Het is niet denkbeeldig dat het veel meer tijd vergt om te herstellen van de emotionele verwondingen, die nochtans veel moeilijker te achterhalen zijn, dan van de fysieke verwondingen.

De klachten van hulpverleners, na ingrijpende interventies, zullen zich hoofdzakelijk uiten door allerhande herbelevingen, het niet (meer) kunnen of willen terugdenken aan de gebeurtenis in kwestie en blijvende opwinding of verhoogde prikkelbaarheid.
Alhoewel de meeste mensen een schokervaring op eigen kracht en/of met hulp van personen uit de naaste omgeving verwerken, lukt dit niet bij iedereen. Daar is aandacht voor nodig. Uit algemeen onderzoek is gebleken dat een aanzienlijk percentage van hulpverleners rondloopt of kampt met de zogenaamde post traumatische stress reacties. Zij hebben, meestal zonder het te weten, een vroegere klap niet voldoende doorgewerkt en reageren anders dan voorheen.

Collega's-lotgenoten kunnen voor elkaar veel betekenen als het gaat om het doorwerken van emotioneel-aangrijpende interventies!